رشته رشته

  تحلیل می رود

  نخها ی ماسوره ی سیاه

        به وصله های نا همرنگ

              بر تن ساییده ی کفن

و کبوتر باز

       برای کبوترانی

که در قفسهای سقف کوتاه

               آرام گرفته اند

رشته رشته آشیانه می سازد.

دوست گرامی:

به دلیل پایان یافتن زمان ساپورت تصاویر جهت دیدن آنها به فهرستهای موضوعی رجوع کنید.

   شب دلش میخواست 

خودش را به صورتم بمالد

ساده بود به ایوان رفتم.

زبانم  تر شد.

بازگشتم

و با خودم صدای ریزش به تختخواب بردم.

----------------------------------------------------------------------

سا یه ها ی بابا لنگ دراز

   در کوچه های پر پیچ و خم

    بر تاولهای قیری

    از در و دیوار ها

بالا و پایین می روند.

 نه تنها من..

که گویا تمام بابا لنگ درازها   

                      خسته اند.

 مجموعه شعر: ماه مچاله بر پیشانی برکه/ابراهیم شاکری.غلامعباس قبادی.مرتضا بصراوی.------------                

  مطلب زیر نقدی است که توسط شاعر و دوست گرامی آقای غلامعباس قبادی در مورد اشعار اخیر من نوشته اند که جا دارد محبت اش را سپاس گویم.

----------------------------مرتضا بصراوي نقاش كلمات----------------------------------------------------.
درميان غوغاوهياهوي آشفته ي دنياي شعرامروزگاهي جرقه هاي اميد بخشي ديده مي شودكه نشان مي دهدهنوزهستندكساني كه شعررافهميده وآنراجز براي بيان احساسات انساني وخلق لحظه هاي ناب نمي خواهند .مرتضا بصراوي ازجمله اين شاعران است كه مسير روبه رشدي رابه آرامي و روشني درپيش گرفته است . بصراوي با ماه مچاله برپيشاني بركه خودرابه دنياي شعر معرفي كرد.
بانگاهي دقيق به آخرين سروده هاي بصراوي به خوبي حس مي شودكه اگرچه زمينه اصلي فعاليتشان مجسمه سازي ونقاشي است ،شعرراجدي گرفته وبه آن به عنوان شيوه اي ارزشمندبراي بيان هنري مكنونات ودريافتها واعتقادات دروني خود مي نگرد.بصراوي درماه مچاله برپيشاني بركه شاعري است كه بيهودگي وتلخي دنياي پيرامونش راتاب نمي آوردواين رابانشان دادن آشفتگي درتصاويري تند وگزنده كه نشان گرا اضطراب ،توهم ،خستگي،شوريدگي وبي حوصله گي است به خوبي به مخاطب منتقل مي كند.
- ... زيرزمين اين خانه /شبيه يك نهنگ خفته/نفس مي كشد.
- ... مغزم مي سوزد/ ودلم ازاين همه خنده اش مي گيرد.
- ... من برادرقابيل ام /كلاغي لخت / لميده بربالشي از پر سپيد.
- روبروي زخم دنده هام / كه مي نشينم...
- ... بااين خوني كه ازدهانم/ خلط مي شود ...
- گرفتارم درچنگال بي رحم يك تمساح...اما رفته رفته اين فضاي خشن،تاريك ودردآلود جاي خودرابا  تصاويري روشن ترعوض مي كند .شاعردرزمينه ي شعربه پختگي بيشتري رسيده وبا زباني شاعرانه تر بامخاطب خودبه گفتگومي نشيند.
من /پيكرتراشم/تازگي ها/شعرمي تراشم /ازقامت خودم.
شاعردرسروده هاي اخيرخودبه دورازشعارزدگي به خلق جمله هاوتصاويرناب خطابي دست مي يابدكه بابيان شفاف نمونه ها ي عاطفي وعاشقانه هاي بديعي راعرضه مي دارد.اگرچه گاهي نرمي جملات وهمنشيني زيبا وصيقل يافته ي كلمات دست خوش تقطيع نامناسب شعرمي شوداما تجربه هاي شاعردرزمينه ي نقاشي اورابه تكثيرماهرانه ي تصاويري جاودان نائل مي دارد.
پيكرتراشي عاشق/به كره ي ماه رفت/ازتمام سنگهاي ماه /ماه تراشيد.
بانگاهي جزئي ترومنتقدانه به شعرهاي اخيربصراوي مي توان سيري تكاملي درپرداخت وپردازش جملات اويافت .اماهمان گونه كه اشاره شدهنوزشاعردرتقطيع مصراع هاي شعرقدري شتاب زده به نظر مي رسدچراكه گاهي باحذف ياجابجايي يك حرف ياكلمه مي توانست شعري بدون نقص راارائه نمايد.براي نمونه درشعرزيرشاعرمي توانست باحذف ( صدوبيست كيلومتردرساعت)تصويري شاعرانه تروزيبا عرضه نمايد:
درزمينه ي خاكي سرخ
                      نمك زار
                          پنبه زار
         گله هاي سپيدگوسفند
وچوبدست چوپان كه بالامي رود
  به سمت
  درختي خيس
       که با سرعت صدوبيست كيلومتردرساعت
   مي گذرد.

--------------------------------------------------------------------------------------------غلامعباس قبادي
--------------------------------------------------------------------------------------------اسفند87